Hunger dünyayı takip ediyor. Yedi yıl ilkin, Birleşmiş Milletler bunu 2030 yılına kadar ortadan kaldırma sözü verdi. Gene de küresel olarak etkilenen insan sayısı geçen yıl 828 milyona ulaştı ve benzeri görülmemiş bir sayı – 345 milyon – şu anda akut besin güvensizliği yaşıyor, BM uyardı.

Covid-19 ve iklim acil durumu, pandemi öncesi 135 milyon kişiden bu senenin başlarında 276 milyona yükseldiğini ve Besin ve Ziraat Örgütü’nün besin fiyat endeksinde Mayıs 2020’den bu yana %55’lik bir artışı yansıttığını görmüştü. Dünya Besin Programı başkanı David Beasley, daha da kötüye gitme” dedi.

Sadece Ukrayna’daki harp, artan akaryakıt tutarları sebebiyle navlun ve gübre maliyetlerinde artışa niçin oldu ve limanları tıkadı; ABD, Moskova’nın Afrika’da çalıntı tahıl satmaya çalıştığını iddia etse de, Ukrayna ve Rusya daha ilkin küresel buğday ihracatının neredeyse üçte birini oluşturuyordu. Ve birçok orta gelirli ülke, pandemi sebebiyle rezervlerinin büyük bir bölümünü şimdiden harcadı.

Daha varlıklı ülkelerde bile, geçim krizinin maliyeti, daha çok ebeveynin çocuklarını beslemek için aç kaldığını görmektir. İnsanların gelirlerinin beşte ikisini esasen gıdaya harcamış olduğu düşük gelirli ülkelerde, yükselen fiyatlar hakkaten ölümcül. Ortalama 2,3 milyar insan yeterince yiyecek bulmakta orta yada şiddetli zorlukla karşı karşıya ve Etiyopya, Somali, Cenup Sudan, Yemen ve Afganistan’ın bazı bölgelerinde nüfusun bazı kesimleri yıkım seviyelerinde açlık çekiyor. Toplumsal huzursuzluk ve siyasal şiddette yansımalar bazı ülkelerde şimdiden görülüyor.

G7 liderleri geçen ay besin kriziyle başa çıkmak için fazladan 4,5 milyar dolar taahhüt etseler de, bu uzmanların lüzumlu bulunduğunu söylediği 28.5 milyar doların bir tek bir kısmıydı (ve doğal ki Birleşik Krallık, genel olarak yardım harcamalarını kesti). Besin yardımı oldukça sayıda problemi bununla beraber getirebilir; BM Kalkınma Programı birçok durumda nakit transferlerini tavsiye etmiştir. Bunun ötesinde, küresel ziraat politikalarında mühim bir değişikliğe gerekseme var. Ülkeler, mahalli desteği sürdürülebilir tarıma ve besleyici gıdalara yönlendirerek ithalata olan bağımlılıklarını azaltmalıdır. Ötekiler, bilhassa ABD, biyoyakıtlardan ziyade insan tüketimi için tahıla öncelik vermelidir. Her şeyden ilkin, acilen harekete geçilmelidir. Bazı hayatları kurtarmak için oldukça geç olabilir. Daha fazlasının kaybolmasını engellemeliyiz.