AGeçen yıl Feysbuk’taki uygulamalarla ilgili data uçuran ifşaatlardan sonrasında, Guardian tarafınca Pazartesi günü gösterilen Uber dosyaları, başka bir ufuk açıcı büyük teknoloji terbiye hikayesi oluşturuyor. Eski bir çalışan tarafınca sızdırılan geniş belge önbelleği, ne pahasına olursa olsun genişlemeye çalışan bir dijital devin kibri ve kibri hakkında benzersiz ve sıhhatli bir düşünce veriyor. Bununla birlikte, kendisi Silikon Vadisi Kool-Aid’de sarhoş olan ve gezintiye çıkan bir siyasal sınıfın kabahat ortaklığını konu alıyor.

83.000 e-posta, iMessage ve WhatsApp iletişimi dahil olmak suretiyle 124.000’den fazla belgeden oluşan dosyalar, Uber’in 2013 ve 2017 yılları aralığında dünya genelinde genişlemeye çalışırken, Kaliforniya taksi çağırma hizmetinin mevcut iş kanununu yalnızca geçici bir engel olarak gördüğünü gösteriyor. zeminde gerçekler ortaya konarak zayıflatılabilir. Firmanın lisanssız sürücü kullanmasının Fransa, Almanya ve Rusya şeklinde ülkelerde kuralları çiğnediğinin bilincinde olan yöneticiler, bu gerçeği etkisinde bırakan ve hatta sevecen bir ikonoklazmanın kanıtı olarak kutladılar: “Biz yalnız yasa dışıyız” mesajını okur; bir diğerinde ise bir yönetici Uber mensubunun “korsan” haline geldiğine dair şakalar yapmış oldu.

Bu aksama susuzluğunun bedeli, Uber’in çalışan olarak kabul etmeyi reddettiği ve özgür çalışan müteahhit olduklarına dair uygun kurguyu yeğleyen sürücüler tarafınca ödendi. Dosyalar, Uber’in yürekli yeni dünyasının ön saflarında yer edinen kişilerin fizyolojik güvenliğine yönelik vicdansız bir yönetici dikkatsizliğine tanıklık ediyor. Lisanslı taksi şoförlerinden kaçınılmaz bir Avrupa tepkisi ortaya çıkınca, şirket, piyasada düzenleyici reformu zorlamak için bir kampanyada piyade olarak güvensiz çömez askerler görevlendirdi. 2016 senesinde, Paris’te şiddetli bir Uber karşıtı gösteriden sonrasında, firmanın kurucu ortağı ve peşinden CEO’su Travis Kalanick, bir sürücü karşı gösterisinin harekete geçirilmesini talep ederek gerilimi daha da tırmandırdı. Sızan bir mesajda, Bay Kalanick şunları gözlemledi: “Sertlik garantisi[s] başarı.”

Emmanuel Macron’a bir arka kanal – o noktada Fransız hükümetinde liberalleştirici bir iktisat bakanı – şüphesiz Uber’in küstah özgüven duygusuna katkıda bulunmuş oldu. Sadece çağdaş konser ekonomisinin gelişimindeki bu biçimlendirici an esnasında, Bay Macron, Uber’in toprak kapmalarına sempatiyle bakmakta yalnız değildi. 2008 çöküşünün etkilerinin hâlâ sarsıldığı ekonomilerde, gelişme için umutsuz olan hükümetler, demokratik denetimin sınırlarının ötesinde işleyen sıkıntılı ve maliyetli bir lobi emek harcaması tarafınca ele geçirildi. Uber’in modelinin işçi hakları üstündeki ihtimaller içinde tesirleri göz ardı edildi; Protestolar ilerlemeye karşı aptalca bir karşıcılık olarak değerlendirildi. George Osborne da dahil olmak suretiyle minimum altı Tutucu bakanla duyuru edilmemiş Uber toplantılarının kanıtı, bu ülkede gayri resmi lobicilik kurallarında düzeltim yapılması icap ettiğinin altını bir kez daha çiziyor.

2014-2016 yılları aralığında Uber’de üst düzey yöneticilik icra eden kariyer lobicisi Mark MacGann, bu nalet ihtimaller içinde belgelerin gün ışığına çıkarılmasında paha biçilmez bir hizmet gerçekleştirmiş oldu. Bunu, yasanın bilerek çiğnenmesine neden olan “yatırım, tecim ve politika dünyaları arasındaki” anti-demokratik gizli saklı anlaşmayı ifşa etmek için yapmış oldu. Sızıntıya cevap olarak Uber, saldırgan genişleme yıllarında Bay Kalanick’in somutlaştırdığı yırtıcı batı ahlakından uzaklaştı ve kınadı. Sadece bu “korsan” seneler, toplumun dijitalleşmesi hızla devam ederken daha geniş bir gerçeği vurguluyor. Geçen yıl Uber’i İngiliz sürücülere asgari ücret ve dinlence tutarı hakkı olan çalışanlar olarak davranmaya zorlamak için bir yüksek mahkeme sonucu aldı. Teknoloji şirketleri, günlük yaşamları birçok yönden daha iyi hale getirdi. Sadece bu onları uygun düzenleme, terbiye yada yasanın ötesine taşımaz. Uber dosyaları, yeni bir dijital düzenleme çağının lüzumlu olduğuna dair son olarak tartışılmaz kanıtı sağlıyor.